“Jin ursin”, dedi Stenli Ramo ilgari Monreal, Kvebek deb nomlangan keng shahar manzarasiga qarab. Boʻyi olti fut ikki dyuym, baquvvat va qora tanli, zamonaviy dredloklari va chiroyli qirqilgan soqoli bilan Stenli hali ham oʻnlab yillar avvalgi gaitilik hipsterga oʻxshardi. Vampirlar davlati insonning jismoniy yoshini muzlatib qoʻyadi, bu uning kam sonli neʼmatlaridan biridir. Oʻsha kechaning boshida Stenli bir guruh kalamushlarni yeb, ularning qonini toʻkdi. Oʻnlab yillar davomida harakatsizlikdan soʻng, Stenli hali ham oʻzini sust his qildi, lekin soat sayin sogʻayib borardi. Vampirlar, agar bardoshli boʻlmasa, hech narsa emas.
Stenli tishlarini tortib olishdan oldin tilini tishlariga qoqib qo’ydi. U juda chanqagan edi. Vampir qayerga qaramasin, u jasadlarni ko’rdi, lekin ichadigan bir tomchi ham yo’q edi. Pit deb nomlanuvchi qishki uyqu xonasida kiygan kumushrang kombinezonida hali ham kiyingan Stenli yangi muhitida o’zini noqulay his qilardi. Hatto vampir uchun ham apokalipsis hazil emas. Moslashish yoki o’lish, bu safar abadiy tanlov shular edi.
— Ha, hamma joyda shunday, — dedi Nur Hamideh boshini chayqab. Kalta bo’yli, jingalak, bronza terili va qora sochli Nur hali ham marokashlik aksentining eng zaif izlari bilan gapirardi. O’ttiz yoshlarning boshlarida o’zgarganidan o’nlab yillar o’tgach, Nur hali ham avvalgidek edi. Inson vampirga aylanganda, uning buyukligi va mas’uliyati kuchayadi. Vampir holati insonni avvalgidek qiladi. Kuch va aql-zakovat ulug’lanadi, ishonchsizlik ham shunday bo’ladi. Bular vampir holatining qoidalari.
Bir necha kundan beri Nur yangi do’sti Stenli bilan Monrealning qoldiqlarida kezib yurgan edi. Marokashlik vampir Gaitilik hamrohiga qaradi va umidsizlik uni to’lqinlar bilan tark etdi. Nur tasodifan pastga qaradi va titroqni bosdi. Hamma joyda zombi bor edi. Millionlab zombilar. Monreal va uning atrofidagi hududlar nekropolga aylantirilgan edi. Dunyo endi odamlarga yoki vampirlarga tegishli emas edi. Zombilar uni egallab olishdi.
“Insoniyat yo’qoldi, ularda qurollar, tanklar, harbiy samolyotlar, la’nati Wi-Fi, sun’iy yo’ldoshlar va yadroviy kallaklar bor edi, lekin ular baribir la’nati zombilarga yutqazishdi”, dedi Stenli jahl bilan. Nur bosh irg’adi va qo’llarini Stenlining tanasiga muloyimlik bilan o’radi. U singari, u ham nafas olmadi. Biroq, Stenlining tanasidan taranglik taralardi. Uch kecha oldin, Nur Stenlini o’nlab yillar oldin ko’plab vampirlar yashiringan joydan, chuqurdan qazib oldi. Uch o’n yil oldin, zombi apokalipsisi boshlandi. Nur bularning barchasini kuzatib turdi. Stenli va uning tengdoshlari hujumdan yashirinishdi. Ular bir xil emas edilar.
“Insoniyat jasorat bilan kurashdi”, deb e’tiroz bildirdi Nur va u Stenliga uni qayerga tiqish kerakligini aytish istagini bostirdi. Hech bo’lmaganda odamlar jang qilishdi. O’nlab yillar oldin, ba’zi elita vampirlari dunyoning oxiri haqidagi narsalarni tashlab, Pitdagi yuqori texnologiyali bunkerlarga yashirinishni tanladilar. Elektr o’chganda, vampirlar ichkarida qamalib qolishdi. Nur Stenlini tasodifan kashf etdi. U yer osti majmuasida kalamushlarni ovlayotganida, elita vampirlari uxlagan sarkofagiga duch keldi. Ma’lum bo’lishicha, omad.
“Hammasi tugaganida tartibsiz bo’lgan bo’lsa kerak”, dedi Stenli o’ychanlik bilan va Nur ko’zlarini yumdi. Pastdagi ko’chalar zombilar bilan gavjum edi. O’nlab yillar davomida har bir yirik shahar Monrealga o’xshardi. Hozirgi kunda odamlardan ko’ra zombilar ko’proq edi. Jin ursin, Nur odamlarni ko’rganiga uch yil bo’lgan edi. Vampir qiz Kvebekdan Meyngacha, Meyndan Massachusetsgacha va hatto Meksikagacha sayohat qilgan edi. Inson qal’alari birin-ketin qulab tushdi. Zombilar g’alaba qozonishdi. Vampirlar qayerda qoladi?
“Bizning turimizdan ba’zilari zombilarga qarshi kurashdi, biz ularning omon qolishimizga tahdid solishini bilardik, chunki agar odamlar ketsa, biz ham ketamiz”, deb e’tiroz bildirdi Nur. Stenli tushungandek bosh irg’adi. Uning uchun bu dahshatli tush edi. Vampirlar har doim odamlar orasida yashirincha yashab, bir joydan ikkinchi joyga, taxminiy nomlar va o’ziga xosliklar ostida ko’chib yurishgan. Ular uchun inson turi abadiy tuyulardi. Vampirlarga odamlar oziq-ovqat manbai sifatida ham, o’z saflarini to’ldirish uchun ham kerak edi. Vampir uchun insoniyatning yo’q bo’lib ketishi aql bovar qilmas edi… hozirgacha.
— Qani endi men u yerda bo’lganimda edi, — dedi Stenli va Nur bunga g’azablandi. Marokashda tug’ilgan vampir zombi apokalipsisining dahshatlarini va uning insoniyat dunyosini ham, vampir jamoalarini ham qanday vayron qilganini esladi. Zombilar duch kelgan har qanday biologik mavjudotlarni so’yib, yeb qo’yishdi. Ular uchun quyon, ot, odam yoki zombi hammasi adolatli o’yin edi. Sekin harakatlanuvchi, zerikarli, doimo och zombilar duch kelganlariga rahm qilmadilar. Ulardan tirik hech narsa xavfsiz emas edi. Yarim o’lik va yarim tirik vampirlar ham zombilar uchun o’lja edi. Bu shunday emasmi?
Nur Stenlini qo’yib yubordi va zinapoyada turib, pastdagi aqlsiz zombi to’dalariga tikilib qoldi. O’nlab yillar davomida Kanadaning yirik shaharlari shunday ko’rinishga ega edi. Monreal, Ottava, Toronto, Vinnipeg, Halifaks, Vankuver, hech biri zombilarning tinimsiz hujumidan qutulmagan. Shimoliy Amerika 2029-yilda boshlangan birinchi epidemiyadan atigi bir yarim yil o’tgach, zombi to’dalari qo’liga tushdi. Amerika, Kanada va Meksikaning barcha birlashgan harbiy qudrati ularni zombilardan qutqara olmadi. Inson askarlari tirik o’liklar bilan emas, balki boshqa odamlar bilan jang qilish uchun o’qitilgan edi.
— Ba’zilar sizni, boshqalarni esa Chuqurda yashiringaningiz uchun qo’rqoq deb atashlari mumkin, lekin men zombilar bilan jang qilish uchun chiqib, qaytib kelmagan yuzlab vampirlarni bilaman, — dedi Nur yelkasini qisib. Stenli unga qaradi, uning qat’iyatliligiga hayron bo’ldi. Nur ko’rgan va qilgan ishlaridan hayratda edi. Buni tushunish uchun psixologiya bo’yicha mutaxassis bo’lish shart emas. Zombilar hamma joyda edi va odamlar kamayib borardi. Vampirlar qayerda qoladi?
— Biz omon qolish uchun kurashamiz, — dedi Stenli qat’iyat bilan va u muloyimlik bilan Nurning qo’lidan ushlab oldi. Nur unga qaradi va qattiq javob qaytardi. Stenli, albatta, o’ziga to’la edi va u dahshatlarni boshdan kechirmagan odamning ko’ngliga sig’adigan sodda fikrlash tarziga ega edi. Nur ko’p narsani ko’rgan edi. Shunga qaramay, u juda yolg’iz edi. Pitdagi boshqa vampirlar qishki uyqu joylari ishlamay qolganda halok bo’lishdi, ammo Stenli qandaydir yo’l bilan omon qoldi. Bu nimanidir anglatishi kerak edi.
“Faqat omon qolish bunga arzimaydi, menga ko’proq kerak”, dedi Nur shoshilinch ravishda. Stenli unga qarab jilmayib qo’ydi, keyin uni o’pdi. Nur bu o’pishdan hayratda qoldi, lekin qarshilik ko’rsatmadi. O’pishni to’xtatib, Nur Stenliga tishlarini ko’rsatdi va u ham shunday qildi. Xira oy nuri ostida ikki vampir bir-biriga tikilib qolishdi. Potensial do’stlar, raqiblar va dushmanlar, ularning barchasi va boshqalar edi. Ular, shuningdek, o’z turlarining oxirgisi bo’lishi mumkin…
— Men shunchaki omon qolishdan ko’ra ko’proq narsani xohlayman, biz kabi boshqalarni topib, dunyoni qaytarib olishni xohlayman, — dedi Stenli g’amgin ohangda. Nur unga qaradi va uning so’zlari jiddiy ekanligini angladi. Yelkalarini qisib, Nur bosh irg’adi. Stenli to’siq ustiga chiqdi va keyin tunga sakrab tushdi. Gaitilik vampir osongina to’rt yuz futlik masofani bosib o’tib, keyingi binoning tomiga qo’ndi. Nur Stenlining hayratlanarli chaqqonligidan hayratda qolib, hayratdan ko’zlarini pirpiratdi. Vampirlar me’yorlari bo’yicha ham Stenli ta’sirchan edi.
— Maqtanchoqlik, — dedi Nur kulib, xuddi shu oyoqlarni takrorlashga urinib. Tunga sakrab, Nur uchib, keyingi binoning tirgakka qo’ndi. Odatda ishonchli oyoqli vampir oyoqlari sirg’alib ketganda nafasi siqildi va u orqaga qoqildi. Jarlik tomon. Ko’cha tomon. Pastda yuz minglab zombilar tunga noliydi. Ochko’z maxluqlar doim och edilar. Odamlar, vampirlar, hayvonlar, zombilar hamma narsani yeb qo’yishadi…
— Tushundim, — dedi Stenli Nurni ushlab, oʻziga tortar ekan. Nur yengil xoʻrsinib, nafas olmasa ham, nafasini chiqardi. Ikki vampir bir-birini uzoq vaqt ushlab turishdi. Bu safar Nur Stenlini oʻpdi. Bu qilish kerakdek tuyuldi. Stenli ham unga javoban oʻpdi, keyin ular noqulay kulishdi. Yonma-yon ov qila boshladilar. Odamlar yoʻqligida atrofda koʻplab jonzotlar bor edi. Daydi itlar, daydi mushuklar va juda koʻp qushlar. Vampirlar oʻlja topib, ovqatlandilar. Tong otganda, ular quyosh nuridan yashirinishdi.
Nur va Stenli to’siqli chodirning yerto’lasida uxlashdi, u yerda bir oila umidsizlikka tushguncha yillar davomida odamlarni ushlab turishdi. Ota, ona, o’g’il va qiz hali ham u yerda edilar, ularning skeletlari o’lmagan mehmonlarga jilmayib turardi. Odamlar vaziyat imkonsiz bo’lib qolganda o’z joniga qasd qilishni tanladilar. Stenli uning yonida uxlab yotganida, Nur o’lgan oila va ularning so’nggi lahzalari qanday bo’lganini o’yladi. Ayol vampir u va uning yangi hamrohi yaxshiroq yashashiga umid qildi. Nur yelkasini qisib uxlab qoldi. Bugun kechqurun u va Stenli sayr qilishdi, ov qilishdi va ehtimol zombilar bilan jang qilishdi. Zombi apokalipsisi davrida oxirgi vampirlarning mavjudligi shunday edi…